الأحد، 21 أبريل 2013

بصراحة عن الموت

متقراش ومتقريش
البوست كئيب بدرجة كبيرة
مليان ألفاظ بنت ستين كلب
مليان ذكريات ووجع
ودموع وحاجات كتير كدا

أنا : هوا مات إمتي ؟
هما : هوا مات الساعة إتنين
أنا : وبنته ؟
هما : بنته روحت بعد العشاء لقيته ميت ولقيتهم دفنوه ومحدش حتي اتصل بيها فى الدرس قالها باباكي ميت
أنا : ليه ؟
هما : خافوا يخضوها وهي برا
أنا : يحرق دي* أبوهم
هما : انته هتكفر ؟
أنا : دي عالم بقر ولاد ستين كلب

انا مش قادر أتخيل فكرة إني ممكن اموت من غير ما بنتي تكون جنبي
مش قادر أتقبل الفكرة دي لا من قريب ولا من بعيد ولا حتي مبدأ
ومش قادر اتقبل فكرة انى ممكن اعيش بقية حياتي بدون ما اشوفك تاني
انا مبحبش البكاء عشان كدا
عشان بيخليني أخد قرار
بيخلي كل حاجة بتعلم أوي وبيخليني أكتب من جوايا قوي
أنا مش قادر أتقبل فكرة إني ممكن أكمل بقية الحياة بدون ما اندهلك تاني

***

انا : انا مش بهرب من الموت
هوا : امال مبتتكلمش فيه ليه ؟
أنا : لاني بكرهه مش بحبه ومش عايز اجيب سيرته فى حياتي ومش عايز افتكره
هوا : هوا انته عمرك فكرت انها ممكن تموت
أنا : إسكت الله يحرقك
هوا : هوا انته مش متخيل فكرة ان حد يموت ؟
أنا : اففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففففف

انا مش قادر اتخيل فكرة خسارتهم للابد
لاني مش عايز اخسرهم للابد
انا عايزهم جوا حياتي للابد
مش براها
لو اللى بيحبوني بيحبوني بجد وهيموتوا ياخدوني معاهم
انا عاوز اللى تحبني تفكر بجد فى كدا
انا مش عايز مجرد كلمة حلوة ولا حضن فى الضلمة فى يوم
انا عايز الحياة والموت
جزئين مبينفصلوش
اللي يعرفني كويس يعرف انى كنت زمان قبل وفاة والدي
كنت بمشي عادي وعايش عادي ومش بنطق
والحياة جميلة
واللى يعرفني دلوقتى او بعد وفاة والدي
يعرف كويس اوى اوى اوى انى كل مرة بقول لحد سلام عليكم
بيبقى من جوايا بسلم عليه وكاني مش هشوفه تاني ليوم الدين
عشان كدا كل مرة فى نفس المكان بقول نفس الكلام قبل ما نمشي
بيبقى نفسي قبل ما الدنيا تحرمني منك اقولك قد ايه بحبك
حتي لو مكنتش حاسسها فى اللحظة دي
حتي لو كنتي مزعلاني اوي
حتي لو كنتي مش عايزاني

انا بقالى سنين تقريبا معيطتش شوية زي الشوية دول
معلش بقى انا كائن مبيرتكبش جريمة الوداع
انا الكائن الوحيد اللى خلقه ربنا اللى غير قادر علي ارتكاب جريمة بمنتهي التخلف زي دي
ولما بتحصل غصب عني
يمكن الدموع تتحرك فى عيوني زي دلوقتى
ويمكن احس انى بموت فى اكتر يوم المفروض انى حياتي بتترسم فيه عشان اكون سعيد
فى يوم بحقق فيه حلم
عارفين الايام اللى بحقق فيها احلام
دايما بيبقى ناقصها ميت حتة
زمان لما كنت بسأل الناس علي حاجات كتير لما بيحققوا حلمهم
بيقولوا كان يوم مثالي كل حاجة كانت فى مكانها والناس كلها حلوة وبرغم روعة الحلم اللى عاشوه الاقيهم بيقولوا : بس عارف لو كان حصل كذا كذا كذا ...
بيحاولوا يعدلوا الرؤية لانهم طمعانين فى اكتر
انا بس نفسي اليوم اللى يتحقق فيه حلمي مرة ميبقاش مر اوي كدا
مبقاش قاعد بعد تلات ساعات بعيط ومفروم للدرجة دي
مبقاش لوحدي كدا
مبقاش مضطر افكر فى اللى مش موجودين
عايز اكون بفكر فى ريحة البرفان اللى هتملي المكان واللبس اللى اتغسل والتاني اللى اتكوي وافكر فى امور تافهة بحتة
لانه خلاص الحاجات المهمة فكرنا فيها لدرجة انها اتحققت فى الحلم
هعوز ايه تاني من الدنيا بقى ؟ هه ؟
كنت بحسد الناس اللى بتقدر تتفحت فى العياط للدرجة دي كنت كمان بهدي اي حد بيعيط
لما كنت بكلم حد بيعيط كان عندى المقدرة انى اوقف العياط واحتوي اللى قدامي
هوا ليه مبحسش ان حد بيفكر فى انى بحس زي الناس ولا عشان انا مبعيطش ؟
ما انا اهوه بعيط زي الناس وبتوجع من الخسارة والوداع
وبتوجع من انى ابقى لوحدي
ليه بقى ؟

انا مش عارف هعمل ايه
انا عمري ما هربت من موقف او من مشكلة
لكن دايما بحاول ابعد عن الموت وفكرته
بحاول مفكرش فيه لانى بتوجع اوي منه لانه الحاجة الوحيدة اللى بقف قدامها عاجز
فى واحد صاحبي ملحد قالى فى مرة :
(( الموت هوا الحقيقة الواحدة ولو فى إله فى الكون فهوا إله الفناء يا كريم مش إله البناء والخلق
لان إله الفناء أكيد لن يفني لأنه من خلق الفناء ولكن فى نفس الوقت مفيش حاجة إسمها حقيقة لان الحقيقة كلمة انا لا اعرف لها معني ولا فائدة وفى نفس الوقت مفيش آلهة فى الكون وفى نفس الوقت مفيش حاجة إسمها إله للفناء فقط وبرده يا كريم لازم تفهم كويس إن الموت نهاية أو فناء لشكل من أشكال المادة بيسمح بإنتقال الروح او القوة المحركة لشىء آخر ))
انا مش هعلق علي كلامه
لكني بجد مبحبش الموت
بواجهه فى كل لحظة
نزلت واشتغلت فى شغلانة قابلت فيها الموت ميت مليون مرة
وغير كدا كتير
انا من عشاق المخاطرة
ومن عشاق المغامرة
برغم انى بفكر كتير اوى
لكن تفكيري سريع اوي
عشان كدا
لما مات
وجم يكفنوه انا فاكر اخر لحظة واخر مرة بصيت فيها علي وشه
فاكر انى فكرت بسرعة اهوه وبصيت بدقة وركزت
انا عمري ما غمضت ساعة الوداع
حتي الوجع مبهربش منه
انا مش بمشي
انا مش بخذل
انا مش بكدب

لكن ........

فى ناس بيقولوا انى بقدر أبيع
وبقدر أتخلي
وبقدر أمشي

انا كنت بحترمهم جدا لحد ما قالوا كدا
لان معني قولهم للنقطة دي فهما بيشككوا فى حبي ليكي وفى حالتي اصلا وفي فكرتي بالكامل عن الانسان
ومستحملتش
قلت لهم طالما كل مرة بتشوفوني وحش
يبقى انا هبقى وحش بجد عشان استاهل الزفت الكلام دا
يمكن يفهموا
شتمنا بعض انا وهي وجامد كعادتنا سوا
مينفعش نتخانق مرة من يوم ما عرفتها لحد النهارده بدون ما اعصبها وبدون ما هي تقف وتقولي دي* أم العيشة
الكلام مش عنها والبوست مش عنها ولازم تمشي من دماغي حالا وابطل اكتب عنها

انا مش وحش
لكني أقدر علي الشر
مش فى انى اقدر انتظر الشر لحد ما ييجي لي واعمله
لااااااااااااااااااااااااااااااا
تبقى غلطان
انا الشخص الشرير اللى بيروح لحد الشر وبيلعب معاه وبيلعب بيه وبيخدعه
وبيلبس عباية الشيطان بمهارة وقوة ومبيخسرش لما بيلعب بوساخة

بس انا بطلت ابقى الشخص دا
دا كان اختبار من اختبارات ربنا
كذا واحد فى الحقيقة
وانا شايف انى نجحت فى اجتيازهم
وفعلا نجحت

انا ليه العالم كله مصر يجبرني انى ابقى الشخص التيت ؟
ليه العالم مصر علي تغييري ؟؟؟
أنا مش زفت ولا هبقى زفت ولا عمري كنت زفت ؟ متطلعوش ديني بقى بنظرياتكم
ليه الدنيا بتاخد مني اكتر حاجة محتاجها بجد
ليه ؟؟
يمكن لانى بحبك بجد ؟؟؟
يمكن لاني بمنحك كل حاجة بدون ما تطلبي
من اول احلامك
من اول اللى بتتمنيه وعهودي ليكي ؟
من اول مرة قلت فيها كلمة بحبك ؟
مش عارف
بس اللى عارفه ان وعودي ينطبق عليها مبدأ حد الله عندي
يعني لو وعدتك بشىء يكون معمول فهوا بالنسبة لى ممكن اموت وممكن اقتل نفسي في محاولة تنفيذ الوعد وبيبقى لوعودي سلطة الحرام والحلال عليا
والذنب لكن بدون توبة

انا فكرت كتير اوى فى الانتحار لدرجة انى رتبت اموري وجبت كل حاجة هنتحر بيها وشيلتها علي جنب
وجهزت نفسي وحددت الميعاد قبل كدا

لما قابلت الدكتورة صافي قالت لى يا كريم انته مريض
صراحة جزء مني صدقها
وبالذات لما حكيت لها علي نقط خاصة بيا مثلا موضوع التبلد وكدا
قالت لى انته داخل علي مرحلة خطيرة

لازم يا كريم تروح لدكتور نفساني
ضحكت وسيبتها ومشيت وشغلت مزيكا وولعت سجايري ومشيت
ما اصل مش عشان بفكر فى الانتحار كتير ابقى مجنون
ولا اصل عشان بهرب من الموت ومن التفكير فيه ابقى مجنون
ولا اصل عشان بحبها ابقى مجنون
ولا اصل عشان ممكن استني عمر بحاله ابقى مجنون

ما اصلي عارف ان الحياة مفيهاش حاجة تستاهل انى اعيش بدون اللى بحبهم لاني جربت مليون حاجة من اول السفر لحد كل الحاجات الغلط والصح والحلال والحرام وأقسم بالله ما كنت بحس بأي متعة فى اى شىء بدون اللى بحبهم يبقى اعيش ليه من غيرهم ؟

واصلي مش بهرب من الموت بفكري بس مش عايز افتكره ولا افكر فيه عشان اعرف استطعم الحياة
الموضوع بسيط خالص اهوه

واصلي كمان بحبها لانى عارفها وعارف انها النص التاني بتاعي اللى دورت عليه لحد ما طلع عين أهلي فى الدنيا دي ولحد ما لقيتها ؟ ولاني عارف هي من جوا عاملة ازاى وعارف ان هي هتكسرني قبل ما تنهار وتفتكر بس برغم كدا رافض انى انكسر بس يمكن جه الاوان انى انكسر واعتبرها من اللى بحبهم ومش هقرب لهم ولو حتي بنظرة

ما هوا انا ممكن استني عمر بحاله لان الانتظار لواحد بيحب حد للدرجة ممكن يعمل اى حاجة عشان خاطر اللى بيحبه ومش الزمن هوا اللى هيوقفني عنك

اللى هيوقفني عنك يا حبيبتي هوا انتى وبس
مش اهلك
ولا صحابك
ولا المادة
ولا اى عائق تتخيليه
انتى بس اللى تقدري توقفيني عنك
تخيلي منتهي قسوة القدر اني برغم كل طاقة الحب دي
الا انك مش هنا
انا مش بتمني من ربنا فى الوجود كله دلوقتى غير وجودك هنا
وبعدها فليلعن أبو الوجود كله ألف مرة بكل ما فيه


كان بينضرب بيا المثل فى التفكير
عارفين ليه مش بنسي اى حاجة ؟؟؟؟
دا جزء من معركتي مع الزمن
لازم أكون قوي أوي قدامه
لازم أتشجع كدا ومخسرش حاجة
لازم اتحداه بالشكل اللى يعرفه كويس اوى انى عامل حساب كل حاجة
لازم أقف وأقوله لاء انا اسف لو قدرت تاخد اللى بحبهم فانته مش هتقدر تنسيهم لى
لو الموت قدر يخطف اللى بحبهم برده مش هتقدر تتنسيني
لو اللى بحبهم باعوني ومشيوا وقالوا مش عايزينك وافهم بقى فبرده برده برده مش هتقدر تسرق مني لحظات حلوة عشتها
مش هتقدر تسرق ريحة شايلها جوايا او شعرة جوا كتاب أو وردة متحنطة فى كتاب تاني
الزمن مش هقدر يقهركم جوايا
عشان كدا مبرتكبش جريمة الوداع
لان لحظة الوداع عندي بتستمر حياة ::((
مش بتنتهي ولا بتخلص ولا بتفوت ولا بلاقى حد جاي يطبطب عليا ويقولي معلش يا كريم ولا حد من القريبين مني بيعمل حاجة عشاني
وطبعا كلامي دا نوع من انواع الاسقاط عالناس اللى بتلاقى الدنيا جنبها وبتصر تبقى لوحدها او تمشي او تخسرني
وانا
انا عادة ببقى لوحدي
مين بيفكر يوصلي لما بختفي ؟؟؟
مين بيفكر يلاقى طريقة غريبة لما بتوجع يفوقني بيها ؟
مين بحس انهم قريبين بجد ؟
هوا انا اللى لازم اعمل واقول كل حاجة
:((

فى شهر عشرة من تلات سنين وفى الفين وعشرة
كنتي بتقولي :انا استاهل حد احسن من كدا , أنا استاهل حد مبيمشيش
كان ردي : يمكن مين عارف
قلتي : أكيد انا عارفة بقول ايه
قلت لك : طيب

عارفة قصة ديفي جونز ؟؟ أكيد لانى كتبتها مليون مرة هنا فى و سط ما بكتب لك

انا لاول مرة من سنين اتعب من البكاء والدموع
يلعن أبو الوجود كله مليون مرة
انا وعودي أصدق من أي شىء تاني خلقه ربنا

وانا وعدتك
و دا اخر وعد اخده وانفذه فى حياتي

عرفتي ليه مش بتكلم عن الموت ؟
عشان معيطش
وعشان محكيش كل دا
عندي ورشة وعندي امور مهمة لازم اعتني بيها متولدتش للاسف زيكم ولا عمري هعيش زيكم
انا كائن مختلف فى النقطة دي
ولذلك لازم اقوم امسح دموعي واغسل وشى واجيب الدوا والشاي والسجاير واغور فى ستين داهية
يمكن اقابل الموت زي ما بتمنى
يمكن لو مقابلتوش ابص عالحاجات اللى شايلها انتحر بيها فى يوم :)
بالظبط زي ما قلتي اخر مرة

: مجنون وتعملها

سلام

فقري

هناك تعليقان (2):

norahaty يقول...

كلام صعب اوى
ربنا يسترها عليك
وعلى كل اللى زيــــك

Boba Love يقول...

ليه الكآبة دي ؟؟؟